ولی انگار ۲ یا ۳ ماه پیش بود ...

یک سال پیش در چنین روزی من ایران رو به مقصد امریکا ترک کردم ...

یه شب گرم از ایران خارج شدم و یه عصر خیلی سرد وارد اینجا شدم ...

یه شب پاییزی بغض توی گلوم موند ...

رفتم که ۳ ماهه برگردم ولی ...

خیلی این ۱ سال زود گذشت ...

اصلا باورم نمیشه من، اینجا ...

عین برق و باد گذشت ...

ولی آدم که یه جا موندگار میشه، همه چیز براش عادی میشه ...

آدم هاش ...

خیابون هاش ...

درو دیوارش ....

اونوقت یه حسی پیدا میکنه که انگار همیشه اینجا بوده ...

یا انگار اینجا به دنیا اومده ...

ولی همیشه دلتنگه ...

نه اشتباه نکن غربزده نشدم فقط به اینجا عادت کردم...

هنوزم قلبم مبتپه برای خانوادم و دوستام ...

هنوز دلم پیشه تو هست، آرزوی بودن تو آغوشت و بوییدن عطرت (مامان) ...

هنوز آغوشی امن تر از آغوشتون پیدا نکردم (داداشام) ... 

هنوز وقتی به عکس بچگیمون نگاه میکنم بغضم میگیره ...

هنوز دلم میخواد همه که خوابن بشینم باهات درد دل کنم (زینب)...

هنوز دلم پر میزنه برای خلوت و شطنت های سه نفریمون (من و عطیه و مریم ) ...

هنوز دلتنگه دوستامم، بی ریا، باصفا که از هر کدوم یه خاطره قشنگ دارم (سمیرا، غزال، مریم، مهناز خانم، ملیحه، سیمین، فاطمه، ناهید، آمنه، هدا، مرضیه ،فرناز،زهرا، شقایق، سارا، سمانه، مریم، زینب، اکرم، دوستای گنبد، آنا، دانشکده خبر، دانشگاه چاپ همه و همه ...

هنوز دلم میخواد بشنوم خانم عتیق صدام میکنن یا عکس: مرضیه عتیق یا آقای برزویه  عکسامو بررسی کنه ...

چی بگم زندگی دیگه ...

اینجا هم برای خودش دنیای عجیب و غریبیه ...

کلی مسافرت میری و کلی چیز میبینی...

راستی اینجا هم عتیق پلو شدم  ...

پاتو از این ایالت میزاری توی یه ایالت دیگه میبینی که کلی باهم فرق دارن...

خیالوناش، آدم هاش و حتی قوانینش...

خلاصه دنیای هزار رنگیه...

ولی آسمونش همچنان آبیه ...

در باغ « بی برگی » زادم 

 و از چشمه « ایمان » سیراب شدم.

 و در هوای « دوست داشتن » ، دم زدم.

 و در آرزوی « آزادی » سر بر داشتم.

 و در بالای « غرور » ، قامت کشیدم.

 و از « دانش » ، طعامم دادند.

 و از « شعر » ، شرابم نوشاندند.

 و از « مهر » نوازشم کردند.

 و « حقیقت » دینم شد و راه رفتنم.

 و « خیر » حیاتم شد و کار ماندنم.

 و « زیبایی » عشقم شد و بهانه زیستنم.

 *********

 هیچ بودی ...
                    نه ماه گذشت  ،  نه روز گذشت ، نه ساعت گذشت ...
                                افتادی تو گهواره ،
                                   چشمات نمی دید ،
                                          گوشات نمی شنید ، پاهات نمی رفت ،
                                                       دستات نمی گرفت ،
                                                 مغزت کار نمی کرد ،
                                                    هیچ چی نمی فهمیدی ،
                                                     هیچ کس را نمی شناختی ،
تو گهواره افتاده بودی ...
حالا صد سال گذشته ،                                                      
   چشمات نمی بینه ،
      گوشات نمی شنوه ،                                                    
             پاهات نمی ره ،
           دستات نمی گیره ،
        مغزت دیگه کار نمی کنه .
          هیچ چی رو باز نمی فهمی ،
             هیچ کس را باز نمی شناسی ،
                تو بسترت افتاده ای ...
                              بعد می میری ،
                           میگذارنت تو دل زمین ،
            باز خاک می شی ،
                            از تو هیچ چی نمی مونه ،
                                                 "تو" می مونی ،
                                                     آدمیزاد دور میزنه ،
              مثل زمین ، مثل زمان ، مثل بهار ، مثل همه چیز :
         آّب ، گُل ، درخت ، زمین ، ستاره ، خورشید ، منظومه ها ، کهکشانها ، همه جهان !
                                                هیچ بودی ، خاک بودی ، دور زدی ، هیچ شدی ، خاک شدی .
  از تو چیزی که می مونه :
             کاری که کردی می مونه ،
                   هر کاری کردی می مونه ،
                             ... کاری اگر کردی ، می مونی ... .

                                                          برگرفته از کتاب "یک ، جلوش تا بی نهایت صفرها " .