آسمان آبی است ...

زمین سبز است ...

باران می بارد ...

پرندگان ترانه می خوانند ...

و من ....

مست و مدهوش در رویای سرزمین خود ...

عشق مانده ...

دلی شکسته  ...

در فکر پرواز به اوج ...

نمای یالایی از ایالت آتلانتا جورجیا

در راه خانه ( آلاباما - موبیل)

(اگر عکس ها زیاد خوب نیست ببخشید چون من هنوز به فتوشاپ دست رسی ندارم و عکس ها بدون رتوش هستن)

این هم از من...

رفتم ...

خداحافظ ایران...

خداحافظ در و دیوار هایی که خاطرات بد و خوب رو بیادم مینداختین...

یه پرواز اول به فرانسه و بعد به آمریکا ...

شاید برای همیشه...

به قول شاعر بی وفا رفتم که رفتم...

خداحافظ..

کوله بار هستی مسافر         پر از خلوت شیرین است

و نگاهش پر از راز دیرین...         

                                    غریبانه مشتاق به رفتن

همیشه نگاه کودکان را می دزدد

                                   آمدنش جنجال می کند در شهر ...

و هنگامی که میرود

                                  ساکت و خاموش و آرام است...

   دل شکسته از مردم سرزمینی که دوستش دارد.

مردم میگویند مرموز بود

                                  دانایی گفت مرموز چون همه ...

ما که رفتیم بعد ما ...........

باز هم میام ولی از اونجا .

به امید دیدار.

عشق های پوشالی ...

آدم های دورو ....

موجوداتی که گربه صفتن ولی اسم خودشونو گذاشتن آدم ...

مردم دروغگوی گدا صفت ...

موجوداتی که با حرف های دروغین خودشون انسانها رو چند سال سر کار میزارن و بعد میگن ...

بگذریم ...

این روزها آدم متعادل خیلی کمه ...

ولی انسان هم میبینه ...

انسان هایی که پاک هستن و خدایی ...

ولی خیلی کمن ...

و من یکیشونو میشناسم و ...

خدا کنه همه گیر این مدلش بیافتن ...

و خدا کنه همه از این دسته انسان ها باشن ...

حافظ میگه :

        به خط و خال گدایان مده خزینه دل

 به دست شاه و شهی ده که محترم دارد

                                 اما صفحات زیادی دارد ...

آنقدر زیاد که تو را سرگرم میکند ...   

                               تا پیشم بمانی ...

و من در آن هنگام فرصت دارم از ورای تمامی این هیچ ها ...

               تو را دوست بدارم ...

                                                                  (آرش نور آقایی)